Hopelijk heeft iedereen een hele fijne vakantie gehad. Ik moet je even waarschuwen dat deze brief nog langer is dan de vorige, maar ik heb dan ook erg veel te vertellen. Onze eerste vakantieweek was nat, aardig koud, maar  goed bezichtigingweer van huizen!  In de eerste week hadden we met twee makelaars daadwerkelijk een afspraak gemaakt. De eerste makelaar had eigenlijk niets meer. Hij had een gaaf object. Is deze zowaar niet voor ons neus weggekocht,gaat de eigenaar bijna de prijs verdubbelen!

Helaas, deze was erg mooi en groot!

De tweede makelaar, die heel enthousiast via internet naar ons toe was, bleek toch minder panden voor ons te hebben dan wij in gedachten hadden (via internet hadden wij al het een en ander geselecteerd). De ene was net verkocht, de ander lag in een dal en weer een ander lag te dicht bij buren, die zo op je terrein in keek. Ja dat wil je je gasten toch ook niet aan doen. Zo bleven er twee panden over. De eerste bleek te weinig grond te hebben bij bezichtiging (dit drong pas bij bezichtiging bij de makelaar door!). Er was weliswaar een broodoven, maar die stond echt op instorten en het woonhuis was nu niet echt een woonhuis.

Het tweede ‘huis’ was een heel ander verhaal.Het terrein was werkelijk prachtig. Het lag rondom het huis. De ene kant uitzicht op de Puy de Dôme en de andere kant prachtige vergezichten. Zoiets hadden we nou in gedachten! Met spanning (en dat had niets te maken met die dreigende loeiende stier, waar we voor op moesten passen) liepen we het ‘woon’ huis binnen. De vloer bij de eerste verdieping moest geheel vernieuwd worden, inclusief een steunbalk. Het pand was bewoond geweest door van alles, maar niet door mensen, wat dus betekent dat er geen water, elektriciteit en riolering is.  Al met al teveel aan opknapkosten. Volgens ons kwam je hier snel over je budget heen.

Toevallig werkte de campingeigenaar (een Belg die dit jaar voor het eerst opengegaan is met zijn camping), bij een makelaar. Hij had een mooi pand die net enorm in prijs verlaagd is door een echtscheiding. Nog even boeken ingekeken, maar dit was het enige pand haalbaar voor ons. Het was inderdaad een heel mooi pand, met zelfs al vloerverwarming! Het klinkt gek, maar het was te mooi. Ook nog eens kunststofkozijnen. Het klopte gewoon niet met onze voorstelling van een Frans huis. De grond erbij was wel aardig, maar geen enkel boompje. Ons hart lag er niet.

Het was weer tijd voor een andere camping. In Ambert wisten we een immobilier (makelaarskantoor) die ook Engels spreekt. Ik begon wel in het Frans, maar met René erbij werd het al snel Engels met een beetje Frans. Zo kwamen wij erachter dat het hier een stuk duurder is. De omgeving is hier een stuk mooier. Meer bossen met enorme mooie vergezichten door de vele bergen.

De makelaar: Pierre (franser kan niet), had 2 huizen die hem en ons wel wat leken. Wel boven ons budget, maar ze stonden wel alle twee  al een jaar lang leeg.

Het eerste huis was niet met allemaal bijgebouwen her en der op het terrein, maar allemaal aan elkaar vast. Helemaal links was het woonhuis, wat er aardig goed uitzag. Het leek net of de bewoners even een boodschap aan het doen waren. Er was zelfs een redelijke badkamer, wc. En keuken. Hier kon je niet zien dat het al een jaar leeg stond, maar dat gold helaas niet voor de zolder en de rest van de gebouwen. Die bestond uit een hele grote stal (in goede staat) en 2 oude ‘huizen’ in slechte staat.  Eenmaal buiten gekomen sloeg ik zowat achterover van de mooie uitzicht. Ongelofelijk, zoiets moois had ik nog nooit op een camping gezien. Vergeet de wespennesten/stofnesten en vergane vloeren.

Het terrein heeft ook schaduwplekken en allemaal zouden ze zo’n uitzicht hebben. Dit huis heeft zeker ons interesse.

Op de terugweg even langs een v.v.v om te bekijken of er zwemmeertjes in de buurt zijn en andere toeristische bezienswaardigheden.

Van het tweede huis verwachtte we eigenlijk niets, want het woonhuis was eigenlijk een zomerhuis. Gelegen in Saint Germain L' Herm.

Wel een keuken en toilet, maar geen badkamer en verwarming.  Het woonhuis was vrij nieuw uit ongeveer 1960, dus geen charmant Frans huisje. Het tweede grote gebouw dateert echter uit 1800. Het oprijlaantje was veelbelovend. Stenen pilaren aan weerszijden en je zag voor je het grote gebouw uit 1800.  Deze was erg mooi en merendeels in goede staat. De inrichting van het woonhuis sprak mij nou niet echt aan, maar was wel allemaal in goede staat. Even een schoonmaakploeg erdoorheen, verven en klaar is klara. Ik moest erg lachen om de pantoffels in de gang. De keuken is erg klein. Dat is heel gewoon bij de Fransen. De winters zijn hier namelijk ver en dan bedoel ik ook ver onder de nul graden. Zo’n kleine kamer is dan sneller te verwarmen. Voor een woonkeuken is hij voor onze begrippen erg erg klein. Ook dat is te verhelpen met een muur door te breken. Er waren nog 3 slaapkamers en een wc. Onder het huis een grote opslagruimte en een kleine garage. Achter het huis een grote schuur met halve vliering, ideaal voor een gîte.  Het gebouw uit 1800 bestaat uit het vroegere woonhuis (als zodanig niet echt herkenbaar) links van de entree (een hal met aan weerszijden een grote houten deur). Rechts een deur wat naar de stal leidt. Je kon hier zowaar rechtop lopen. Hij was erg groot voor zover je dat kon zien door alle rotzooi wat er lag. Fransen gooien niets weg, dus er ligt troep vanaf 1800. Ik geloof wel honderden houten groentekistjes, 50 motorolie blikjes (vol!) 3 kisten vol met blikjes sardientjes houdbaar tot 1980. Ga zo maar door, maar er staan ook hele waardevolle dingen, zoals houten wagens met houten wielen, oude weegschaal/naaimachine/potkacheltjes. We werden steeds enthousiaster ondanks de enorme troep die er staat. Helemaal aan het einde was er de ruimte van de houtzagerij met alles er nog in! Geweldig.

                                                          Klik op de foto's voor vergroting en meerdere foto's

Nu kwamen we er ook achter dat het huis wel een jaar leeg stond, maar pas twee weken in de verkoop en dat wij de eerste kijkers waren. Tja dan kan je niet erg ver onder de vraagprijs gaan zitten, want het was toch wel redelijk wat ze ervoor vroegen.

Het terrein was erg leuk. 1 kleiner gedeelte bij het woonhuis was niet helemaal vlak, maar wel goed voor de speeltuin. Staan gelukkig ook bomen op. Verderop een vrij groot terrein (ongeveer 0,5 hectare) met een aardig mooi uitzicht. Ik kan er wel uren over praten.

Het terrein met huizen had bijna alles wat wij wilden realiseren (er was helaas geen oven huisje). Afgesproken met Pierre dat we hem de volgende dag zouden bellen wat we verder gingen doen. Dit moest we natuurlijk goed doorspreken met elkaar. Weer even naar de v.v.v. Op 9 kilometer afstand was er een plan d’eu, een zwemmeertje. Deze worden nu veel gemaakt om de toeristen aan te trekken. Deze even bezocht en zag er goed uit. Langs Maaikel gereden (onze geëmigreerde vriend) om te vragen of hij ons wilde vergezellen bij de tweede bezichtiging,en die wilde graag mee.

Voordat we het wisten stonden we de volgende middag alweer met

Pierre en Maaikel het terrein en huizen te bekijken. Maaikel vond het prachtig en zeker de vraagprijs wel waard en hij had al veel huizen gezien. Tja wij enthousiast, ons vermoeden bevestigd dat het het waard was. Dus nu de volgende stap en zo reden wij terug naar de camping met een bod op het huis!!

Een paar dagen later terug naar de makelaar om te horen of ze het aanbod hadden geaccepteerd. Wij gingen ervan uit dat dat niet het geval was en we een tegenbod moesten doen. Konden we lekker over de markt lopen. Dat liep dus heel anders want ze hadden het aanbod geaccepteerd!! Holy cow ik moest even gaan zitten. Nu was het dan zover ons droom lag voor het grijpen. Ik wist van alle zenuwen niet eens meer hoe mijn handtekening ging. Gelukkig kon ik die in mijn paspoort nakijken. Helaas vond Tessa het niets en heeft dus de hele tijd zitten huilen op mijn schoot. Ik weet gewoon dat zij na een tijd gewend is in Frankrijk. Alleen geloofd ze dat nu echt niet.

Inmiddels heeft de eigenaresse ook getekend en is het wachten op de papieren. Dan gaan er 7 dagen bedenktijd in en daarna kan de notaris de benodigde stukken verzamelen.

Dit duurt bij elkaar ongeveer 3 maanden. De geplande overdracht staat op 1-11-2005.

Wanneer wij er naar toe gaan is nu nog onbekend  maar we houden jullie op de hoogte.

groetjes René Annemarie Tessa en Bas