nieuwsbrief 3

We hebben een ongelofelijke week achter de rug. Samen met de kinderen en Pa en Ma Goulooze en Pa van der Krogt gaan tekenen en de eerste stap gemaakt naar wonen in Le Sauzet.

Het vrachtwagentje heeft het zowaar gehaald, (ik gaf hem de voordeel van de twijfel) alleen bij een berg van 7% ging hij niet verder dan z'n 1 maar bleef wel stug doorgaan.

De berg troep en viezigheid was in Nederland in ons geheugen wel minder geworden, wat dus wel erg tegen viel.Maar de volgende dag er flink tegenaan.

Wat er toen in 1 dag gedaan was gaf ons weer moed. De vrouwen hebben het woongedeelte aangepakt: eerst alle spullen eruit

selecteren, en daarna soppen,soppen en soppen.

De mannen hebben in het benedengedeelte de troep gesorteerd en weggegooid.Het woonhuis is nu dus troep vrij. Van het vrachtwagentje hebben we goed gebruik gemaakt, 3x zijn we naar de déchetterie (gemeentelijke vuilstortplaats) gereden. Die mevrouw kennen we nu dus ook goed.

De buren kwamen ook kennis maken en nodigde ons uit om wat te komen drinken. S'middags om 5 uur. Na heel wat artikelen te hebben gelezen dachten we voorbereid te zijn. Tussen de middag hadden vroeg warm gegeten zodat we alles konden eten wat we zouden krijgen.want volgens de artikelen zou dat dus heel veel zijn. Nou niet dus, er werd wel een hele goede en lekkere wijn opengetrokken, maar we moesten doen met chips en wat worst! Het was wel heel erg gezellig en ze zijn erg blij dat er nu buren zijn die het hele jaar blijven. De andere twee buren zijn er maar een paar weekendjes per jaar.

Na het tekenen bij de notaris, hebben we met de oude eigenaresse geluncht; zij had ons namelijk uitgenodigd. Ook dit was erg gezellig. Het is een zeer vriendelijke dame.

De kinderen hebben ook hun scholen bezocht. De leerkrachten waren zeer vriendelijk. Hun beide klassen hebben 15 leerlingen per klas , dus lekker klein. Het is wel jammer dat Tessa in een dependance zit 4 km. verderop! Ze wordt met een busje gehaald die vanuit het hoofdgebouw vertrekt. Ze wilde er allebei al blijven. Er viel een pak van mijn schouder af. Ik wist niet wie er zenuwachtiger was, mijn kinderen of ik.

René en ik moesten nog wat zakelijke dingen regelen, zoals een bankrekening, telefoon-en een andere telefoonaansluiting. Dat betekent dat je minstens een halve dag kwijt bent, want het is zeker een half uur rijden. En als je dan toch in de stad bent doe je ook meteen de boodschappen.

Ja en voor je het weet is het alweer tijd om naar huis te gaan. Terugkijkend hebben we een ongelofelijke leuke, vermoeiende, spannende en avontuurlijke week gehad. Heel hard gewerkt, maar er was ook tijd voor ontspanning en hebben veel gelachen.

Bij deze wil ik iedereen nogmaals heel erg bedanken die ons hebben geholpen bij het opslaan van spullen, verhuizen en het huis klusklaar hebben gemaakt.